วันพุธที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2558

NC....ร้าว >>> 4



NC....ร้าว >>> 4      

By...Seoul_City       










            “ ยะ...ฮึก อย่า ชาน...อื้ออออ!!! ”


      เสียงวิงวอนร้องขอร้องเงียบหายไปในทันทีที่ริมฝีปากหนาร้อนจัดประกบทาบทับลงมาอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ชานยอลบดเบียดริมฝีปากเข้าแนบชิดกับคนตัวเล็กที่ยังคงเอาแต่ดิ้นอย่างรุนแรง ไม่มีความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น ยิ่งคนตัวเล็กพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เขาได้รุกล้ำเข้าไปเพียงใด ชานยอลก็ยิ่งกดริมฝีปากลงไปแรงๆ เพียงนั้น
            ไร้ซึ่งความนุ่มนวลและเห็นอกเห็นใจ ทุกสัมผัสมีแต่ความดึงดันอยากจะได้ และต้องได้เท่านั้น
            “ ฮึก...ยะ อย่าทำ อื้อ ”
            แบคฮยอนมีโอกาสพูดออกมาได้เพียงเท่านั้น คนตัวเล็กอาศัยจังหวะที่ชานยอลผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อร้องขอ แต่นั้นไม่ได้ทำให้อีกคนสนใจมันเลยซักนิด ชานยอลก้มลงปิดปากคนใต้ร่างอีกครั้ง จงใจขบเม้มริมฝีปากบางแรงๆ เพื่อให้เจ้าของของมัน ยอมเปิดออกให้เขารุกล้ำเข้าไป
            “ อ๊ะ...เจ็บ อื้อ!! ”
            แบคฮยอนร้องออกมาด้วยความเจ็บในขณะที่คนด้านบนขบริมฝีปากเขาด้วยฟันคมของเจ้าตัวอย่างแรง จนในที่สุดเขาต้องยอมเปิดริมฝีปากที่เม้มแน่นเอาไว้ออกอย่างจำใจ เพราะความเจ็บและความรุนแรงที่เริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ และดูว่าจะไม่ลดลงถ้าเขายังดื้อดึง
            “ อื้มม ”
            “ ฮึก...อื้ออ ”
           
            ปึก!

        ชานยอลกวาดลิ้นร้อนไปทั่วโพรงปากหวานของคนใต้ร่าง เขาไม่ได้สนใจเสียงครางประท้วงและกำปั้นเล็กๆ ของแบคฮยอนที่ทุบหน้าอกเขาเลยซักนิด ร่างสูงใช้ลิ้นหนาเข้าเกี่ยวกระหวัด พัวพันกับลิ้นเล็กของอีกคนอย่างช่ำชอง เสียงดูดดึงปนความชื้นแฉะดังไปทั่วห้องอย่างน่าอาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ชานยอลสนใจ เพราะความหอมหวานจากร่างเล็กที่ดิ้นไปมาของแบคฮยอน น่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ

            “ หยุดดิ้น แล้วฉันจะไม่รุนแรง ”

            ชานยอลเอ่ยออกมาในขณะที่ผละออกจากริมฝีปากบาง เคลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอขาวของคนใต้ร่าง แต่ประโยคนั้นไม่ได้สร้างความอุ่นใจให้กับอีกคนเลยแม้แต่น้อย แบคฮยอนยังคงเอาแต่ดิ้นหนีสัมผัสของปลายจมูกและริมฝีปากอุ่นร้อนที่ไล้ไปทั่วลำคอ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ เขากลัว...กลัวจนไม่รู้จะกลัวยังไงแล้ว
            “ หยุด ฮึก...หยุดเถอะ ยะ...อย่าทำ...ฮือออ อย่าทำแบคเลยนะ ”       
            “ ฉันบอกว่าอย่าดิ้น! ”
            “ กลัว...กลัวแล้ว อ๊ะ...พอเถอะ เจ็บละ...แล้ว อย่า! ”
            ยิ่งอีกคนร้องห้าม อีกคนก็ยิ่งสัมผัสรุนแรงและเร่าร้อนมากขึ้น จากที่ลากไล้ปลายจมูกและริมฝีปากแค่เพียงเบาๆ เพราะหวังว่าอีกคนจะว่านอนสอนง่ายและโอนอ่อนไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ แต่ชานยอลคิดผิด เพราะไม่เพียงแบคฮยอนจะร้องห้ามอยู่แทบจะตลอดเวลาแล้ว คนตัวเล็กยังคงไม่เลิกดิ้นและพยายามดันตัวเขาออกไม่หยุดหย่อน เขาเลยตัดสินใจขบเม้มซอกคอขาวของอีกคนแรงๆ จนเกิดรอยขึ้นมาทันตาเห็น จงใจที่จะให้อีกคนเจ็บและหยุดขัดขืน
            “ ฮือออ ขอ ระ..ร้อง อ๊ะ  อ๊า ไม่ชานยอล ”
            ยิ่งโดนสัมผัสรุนแรงขึ้นแบคฮยอนก็ยิ่งร้องมากขึ้น จนเสียงร้องวิงวอนกลายเป็นเสียงครางปนสะอื้นเป็นช่วงๆ ชานยอลละออกจากซอกคอของเขาแล้ว และตอนนี้อีกคนกำลังเลื่อนริมฝีปากร้อนไปยังหน้าอกที่ไร้เสื้อปกปิดของเขาอย่างรวดเร็ว
            “ พอ! อ๊า แบคบอกให้พะ...พอ อึก..อื้ออ ”
            “ อื้ม หยุดดิ้นแบคฮยอน ”
            ด้วยกระดุมเสื้อที่ถูกปลดออกจากกันตั้งแต่ตอนแรกแล้ว ทำให้ชานยอลสัมผัสแผ่นออกของอีกคนได้ง่ายขึ้น มือหนาเลื่อนสาบเสื้อออกจากกันพร้อมกับล่นลงไปให้พ้นหัวไหล่มน กอบกุมไหล่เล็กของอีกคนเอาไว้ ลูบไล้วนไปมาเพราะรู้สึกพออกพอใจกับผิวลื่นมือเป็นอย่างมาก พร้อมกับริมฝีปากก็ขยับกดจูบไปทั่วทั้งแผ่นอกบาง ก่อนจะไปจบลงที่ยอดอกสีสวยล่อตาล่อใจในเวลาต่อมา
            “ ชาน! ยะ...อ่ะ อ๊าาา ”
            ทั้งๆ ที่อยากจะเอ่ยร้องห้าม แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานแทนในทันทีที่ริมฝีปากร้อนครอบครองยอดอกข้างซ้ายของตัวเอง แบคฮยอนบิดตัวไปมายามที่สัมผัสได้ถึงลิ้นหนาของอีกคนที่เขี่ยสะกิดยอดอกเขา มันไม่ใช่จังหวะช้าๆ แต่ลิ้นร้อนนั่นกระดกระรัวไปมาจนเขาแทบทนไม่ได้ สัมผัสวาบวามที่ไม่เคยได้พาลพบมาก่อน ยิ่งมากขึ้นมันยิ่งทำให้เขาหายใจแทบไม่ทัน
            “ อ๊าา  ไม่...ฮึก  พอได้ละ..อ๊ะ แล้ว...อย่า! อื้อออ”
            ฟันสวยขบริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อสกัดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกที่อีกคนมอบให้ ไม่เพียงแต่ชานยอลจะไม่ทำตามสิ่งที่อีกคนร้องขอ แต่ร่างสูงกลับเลื่อนมือลงปลดกางเกงสีเข้มของคนใต้ร่างออกด้วยความรวดเร็ว ด้วยความชำนาญและช่ำชองทำให้เขาสามารถดึงกางเกงยีนส์ฟิตๆ ของคนตัวเล็กให้พ้นข้อเท้าได้สำเร็จ ก่อนจะแทรกตัวเข้าหว่างกลางขาเรียวทั้งสองข้าง ทาบทับลำตัวใหญ่ลงไปตามเดิม พร้อมกับเคลื่อนตัวขึ้นป้อนจูบเร่าร้อนอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้อีกคนได้ตั้งตัว
            “ อื้มม...แบค ”
            “ อื้ออ ฮึก...อื้ออ ”
            ชานยอลดำเนินจูบเร่าร้อนบดเบียดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงครางหวานของแบคฮยอนก่อนหน้านี้สร้างอารมณ์กระสันอยากของเขาเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว อยากจะเร่งรัดกระทั้นกระแทกให้สมกับความต้องการของตัวเองเสียเหลือเกิน ยิ่งมือเรียวสวยของอีกคนที่คนยกขึ้นมาเกาะไหล่เขาเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึดนี่อีก ไม่อยากจะบอกว่าสัมผัสนุ่มนิ่มจากฝ่ามืออุ่นของแบคฮยอน เป็นเหมือนไฟที่มาจุดฉนวนร้อนของเขาได้เป็นอย่างดี
            “ แบคฮยอน... อื้มม  ให้ความสุขฉัน  เป็นของฉัน อื้ม ”
            “ อ๊ะ...ชาน ยะ...อื้ออ ”
            “ อย่าขัดใจ อื้มม แล้วนายจะมีความสุขไปกับมัน ”
            “ อ๊า...อ๊ะ ชานยอล! ”
            ชานยอลสอดมือหนาเข้าใต้แผ่นหลังบางของอีกคน ก่อนจะออกแรงดันคนตัวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมหน้าขาไว้ในท่าทางล่อแหลม ร่างกายขาวนวลเนียน ที่ทั่วทั้งตัวมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ถูกเขาล่นลงไปกองรวมอยู่ที่ข้อศอกทำให้อีกคนดูยั่วยวนอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วไหนจะชายเสื้อที่ยาวลงไปถึงช่วงสะโพกที่ถูกปกปิดไว้ด้วยชั้นในตัวเล็กของเจ้าตัวนั่นอีก มันทำให้เขาละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ
            “ ฮึก...พอนะชานยอล  แบคกลัว อย่าทำมากกว่านี้เลยนะ ”
            “ หึ...ทำไมล่ะ”
            “ ขอร้องนะ ฮึก ไม่ทำแบคได้ไหม ชานยอล ฮึก... แบคกลัว ”
            ถึงแม้จะแอบเผลอไผลไปกับสัมผัสวาบหวามของอีกคนไปบ้างในบางครั้ง แต่แบคฮยอนก็ยังยืนยันคำเดิมว่าเขาไม่อยากทำเรื่องแบบนี้  คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าด้วยน้ำตาที่ยังคงไหลไม่ขาดสาย เขารู้ว่าตอนนี้ทั้งเขาและชานยอลเดินมาไกลมากแล้ว ถ้าจะให้ล้มเลิกมันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่หวัง แต่แบคฮยอนก็อยากจะลองขอร้องดูอีกซักครั้ง เผื่อคนตรงหน้าจะเห็นใจและยอมหยุดทุกอย่างลง
            “ จะกลัวอะไรนักหนา หืม ”
            “ ฮึก...ขะ...ขอร้อง พอ  อ๊ะ...เถอะนะ ”
            แต่แล้วแบคฮยอนก็ได้รู้ว่าคำขอร้องขอเขาไม่มีผลอะไรกับชานยอลเลยซักนิด ทันทีที่อีกคนพูดจบ ปลายจมูกโด่งและริมฝีปากร้อนก็ตรงเข้าซุกไซร้ซอกคอเขาอีกครั้งก่อนจะเลื่อนลงไปยังแผ่นอกและครอบครองยอดอกสีสวยที่กำลังแข็งขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว  ริมฝีปากและลิ้นร้อน สลับกับนิ้วมือหนา ผลัดกันบดขยี้ยอดอกสองข้างสลับกันไปมาจนแบคฮยอนร้องครางไม่ขาดปาก ลำตัวบางบิดเร้าด้วยความเสียดเสียว และยังรวมถึงน้ำตาก็ยังคงไหลลงมาไม่ขาดสายไปพร้อมๆ กับร่างกายที่ถูกกระทำ
            “ อื้อออ เจ็บ...แบคเจ็บ พอนะ ชาน...อ๊าาา ”
            ชานยอลทั้งขบ ทั้งดูด ทั้งกัด ยอดอกทั้งสองข้างของแบคฮยอนจนมันช้ำเปลี่ยนจากสีอ่อนเป็นสีเข็ม ฝ่ามือข้างหนึ่งเคลื่อนลูบไล้แผ่นหลังบางขึ้นลงอย่างสนุกมือ แต่เพียงไม่นานก็เลื่อนต่ำลงไปยังสะโพกอวบเต็มไม้เต็มมือ บีบเค้นสลับหนักเบาสองสามที ก่อนจะสอดเข้าไปภายใต้ชั้นในตัวบาง วนฝ่ามือลูบไล้จนไปถึงช่องทางคับแคบด้านหลังในที่สุด
            “ ไม่นะ! ยะ...อย่า ”

            หมับ!

            “ ฮือออ กลัว...อ๊ะ กลัวแล้วชะ...ชานยอล ฮึก ฮืออออ ไม่เอา อย่าเอาเข้ามา ฮืออออ ”

            เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก พร้อมกับแรงกอดรัดที่แน่นมากๆ ของแบคฮยอน ทำให้ชานยอลเหมือนจะได้สติขึ้นมาบ้าง ทันทีที่เขาไล้วนฝ่ามือไปยังสะโพกอวบและกำลังจะใช้นิ้วยาว ชำแรกเข้าไปในช่องทางด้านหลังที่ปิดสนิทของอีกคน แรงโถมตัวเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับวงแขนเล็กที่โอบกอดแผ่นหลังเขาเอาไว้แน่นๆ ทำให้เขาต้องชะงักมือที่กำลังจะกระทำด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซุกลงบนไหล่เขาพร้อมกับแนวฟันที่ขบกัดลงมาอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บ และหยุดทุกการกระทำของเขาลงแทบจะในทันที

            “ แบค... ”

            “ ฮือออ ชานยอลอย่าทำแบคนะ ฮึก อย่าทะ... ”

            “ แบค... ”         

            “ ฮึก...มะ  ไม่ไหว  ละ...แล้ว เฮือก!  ฮึก ฮึก ชาน..”

            “ แบคฮยอน ! นายเป็นอะไร แบค...”

            “ กลัว...แบค...กะ  กลัว ละ....เฮือก!!”



            “ แบคฮยอน!!! ”











            ไม่ต้องอะไรมาก กลับไปอ่านเนื้อเรื่อง และ คอมเม้น บวก กรีมลงแท็ก ณ บัดนาว!!!!! 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น